Eigen bijdrage

Het gebouw tegenover me is groot, nieuw, en pas sinds enkele weken vol in bedrijf. Mensen lopen af en aan over de lange gangen, van en naar het kopieerapparaat, door deuren naar collega’s, via het trappenhuis naar de verdieping erboven, of naar de leesruimte beneden.

Vanaf mijn positie tegenover het gebouw, ik werk op de zesde verdieping, kan ik alles zien en volgen. Soms staar ik naar buiten, en roep ik mezelf tot de orde. Ik vraag mezelf dan om me bewust te worden van wat ik zie. Te vaak verandert er iets in je omgeving, of blijft het juist hetzelfde, en zie je het niet. Blijft het onopgemerkt, totdat je jezelf vraagt eens écht ernaar te kijken. Want wat gebeurt er bijvoorbeeld in het gebouw waar je iedere dag langs fietst en tegenover zit te werken?

Ik vraag het me af. Ik zie een man in een lichtblauw overhemd en een zwarte pantalon met een stapeltje papieren naar het kopieerapparaat lopen. Hij stopt de stapel papieren in het daardoor bestemde vak en haalt er aan de andere kant een nieuwe stapel uit. Hij loopt met de stapel papieren naar een bureau van een collega, en legt het stapeltje – nog warme, zo stel ik me voor – papieren bij hem neer. De collega in kwestie negeert de actie volkomen, want deze zit aan de telefoon met drukke gebaren een gesprek te voeren.

De man met het blauwe overhemd loopt een andere deur door, en verdwijnt uit mijn zicht.

Hoe graag ik het ook zou willen, ik kan niet de hele tijd blijven kijken. Maar als ik weer eens zoiets zie blijf ik met vragen zitten. Namelijk: wat was het nut van het kopiëren van de stapel papieren? Deed de man dit uit zichzelf, of deed hij dit in opdracht? En in opdracht van wie? En waarom? En wat verandert er in het kantoorgebouw, in Rotterdam, of elders in Nederland, naar aanleiding van het kopiëren van die stapel papieren? Wiens leven wordt erdoor beïnvloed? Misschien zelfs dat van mezelf? En hoe groot is die invloed? Zou de wereld hetzelfde zijn blijven draaien als de man in het blauwe overhemd de stapel niet op de bureau van zijn collega had gelegd?

Nog met mijn hoofd bij al deze onbeantwoorde vragen loop ik met een stapeltje papieren naar het kopieerapparaat. Ik haal de papieren er doorheen, krijg een nieuwe stapel papieren, en loop ermee naar een bureau. Ik ga zitten, loop de stapel papieren door, en verstuur uiteindelijk een deel per post. Een actie waarvan ik het nut ken, maar die in de ogen van een buitenstaander misschien net zo nutteloos kan lijken als die van de man in het blauwe overhemd. En zelfs nu, nu ik het nut van de actie ken, betrap ik mezelf erop dat ik denk: 'welke bijdrage lever ik met mijn kleine acties aan de grote complexe wereld waarin ik leef?'

vier reacties

Neem je telelens eens mee, zou ik zeggen, dan kunnen wij ook meekijken :)

maarten

Vrouwe Rosa,
U wordt wel bezocht door verontrustende gedachten, vind ik. Moest ik elke handeling van mijn medemensen zó ongenadig analyseren, ik werd gek.
Maar nu iets anders. Een anekdote. Een verstrooide collega van mij gaf ooit eens de opdracht een stapeltje papieren te kopiëren. “Maar maak er eerst een kopietje van voor je ze weggooit.” voegde hij er nog aan toe. Nou, toen moest ik toch wel even slikken.
Met vriendelijke groeten,
De Drs.

Drs. Johan Arendt Happolati

Wat een bijzondere anekdote, heer Drs. En heeft u dat stapeltje kopieën nog altijd in bezit?

Rose

Ik vind dit nogal meevallen. Ik had een collega die altijd een papier lezend met een stapel onder zijn arm op allerlei plekken in het pand lopend werd waargenomen. Intens lezend liep hij naar… Naar waar? Niemand die het wist.

Struikelaar



  


Persoonlijke info onthouden?:
Kattebel:

Small print: All html tags except <b> and <i> will be removed from your comment. You can make links by just typing the url or mail-address.