bespaard
Hoewel ik vooral de rijke kant van het land beleef, zie ik ook duidelijk de arme kant van het land. Het wordt zichtbaar in kleine dingen. Zo zijn wc´s zelden voorzien van wc-papier, als je mazzel hebt kun je twee velletjes kopen. Het is te duur om nieuw geld te drukken of munten te slaan, waardoor overal een chronisch tekort is aan kleingeld. Al het geld is oud en versleten, je zou het bijna in plaats van het ontbrekende wc-papier gebruiken. En omdat niemand wisselgeld heeft wordt er van supermarkt tot taxi aan alle kanten afgerond en ben je soms zo een paar peso duurder of goedkoper uit.
Er zijn meer voorbeelden te noemen. Maar als je op een warme zomeravond in Mendoza langs de kant van de weg een pizza zit te eten komen de beste voorbeelden - letterlijk - voorbij.
Een oud vrouwtje met een knotje komt langs met een stapeltje kaartjes met een tekst erop. Een jongen komt langs met ´musica para todo´, een pakketje met vier cassettebandjes. Een hooguit achtjarige jongen met kort stekeltjeshaar zien we nu al de tweede avond achter elkaar. Hij verkoopt sleutelhangers, vandaag krijg ik een salamander te zien die ik eerst aanzie voor een alien, gisteravond kreeg ik een prachtige naakte vrouw naast mijn bord gelegd. ´No gracias´, zeg ik hem vriendelijk.
Bij de tweede pizzapunt begint een man met luide stem een liedje te zingen. Hij komt langs om muntjes op te halen. Een oudere man komt langs om tafelkleedjes te verkopen, drie voor de prijs van twee. De vrouw die ik bij mijn eerste pizzapunt al afgewezen heb komt nu voor de tweede keer langs. Ze trekt een lelijk gezicht naar iedereen die haar afwijst.
Bij de derde pizzapunt komt een man met krullen op zijn gitaar spelen. Een meisje komt langs met haarelastiekjes. Ze legt ze op tafel en keert twee minuten later terug om bij alle tafels de onaangeraakte pakketjes weer op te halen. Een man met een baby op zijn arm verkoopt ook iets, ik weet niet eens wat. Een jongen die nauwelijks boven onze tafels uitkomt houdt zijn vieze zwarte handjes op en vraagt om een ´moneda´.
Bij de vierde pizzapunt zeg ik automatisch ´no, gracias´ bij iedereen die te dicht in de buurt van de tafel komt. Vriendin I. en ik vragen ons af wat deze mensen overdag doen. Gaan ze naar school? Hebben ze ouders? De ouderen, volwassenen, hebben die nog een andere bron van inkomsten?
Tegen de tijd dat de rekening betaald moet worden heb ik het idee dat we gratis gegeten te hebben, zo veel geld hebben we ´bespaard´.
zeven reacties
Ik vind het zelf moeilijk om tegen zulke arme mensen nee te zeggen, merkte ik in Namibië.
Cyriel, op 22-01-’10 15:17Gelukkig konden we ze soms blij maken met brood of koekjes. Hoewel, dat doe je eigenlijk alleen bij bedelaars, niet bij straatverkopers.
Ik reken ook altijd op die manier en dat maakt je leven zoveel plezieriger. Want geld is sowieso al een raar fenomeen natuurlijk en op deze manier veel er van besparen geeft beslist een lekker gevoel.
Dondersteen, op 22-01-’10 22:00Dondersteen: Nou ja, een lekker gevoel is het ook niet echt, want geen idee hoe hard ze het geld echt kunnen gebruiken. Sommigen lijken dit extra te doen, andere hebben misschien echt geen andere bron van inkomsten.
Rose, op 23-01-’10 18:35Ik vind het ook moeilijk om nee te zeggen. Ik heb ooit eens een straatnieuwsverkoper een euro gegeven, maar wilde de krant niet. Als dank werd ie boos en schold…
Maar goed, je kan wel mensen blij maken met een heel klein beetje geld.
Struikelaar, op 24-01-’10 10:18Daar had ik het die paar keer in een arm land het moeilijkst mee: het schrijnend grote verschil tussen rijke toerist en arme verkoper. En dat je dat in je eentje niet op kunt lossen, maar dat er wel voortdurend zo’n appel op je gedaan wordt terwijl je vakantie zou willen vieren. Waardoor je verkopers en bedelaars onwillekeurig wegwuift zoals je muggen wegwuift. Akelig vond ik dat, om m’n eigen idealen van gelijkheid en respect zo snel in primitieve reacties te zien wegglijden.
Algje, op 24-01-’10 12:43Echt relaxed een pizza eten is er op die manier niet bij. Maar ook wel goed om beide kanten van het land te zien en op je eigen manier iets aan de armoede te doen (ik zou zelf ook niet zo snel iets van straatverkopers kopen, lever mijn bijdrage liever op een andere manier).
Borg, op 24-01-’10 17:38Mijn ervaring is dat de straatverkopers/bedelaars in argentinie (in vergelijking met bv hun buurlanden) hun armoede nog redelijk weten te verbloemen door relatief schone en goede kleren te dragen. Hierdoor is dus niet helemaal duidelijk hoe arm ze werkelijk zijn, maar neem maar van mij aan dat de mensen die in Zuid-Amerika op straat spullen verkopen, werkelijk helemaal niets hebben en in een krot wonen.
Persoonlijk zou ik er geen lekker gevoel van krijgen als ik op deze mensen zou ‘besparen’. Vind het heel triest dat sommige mensen, zelfs al hebben ze een vaste baan (maar daarmee bijna niets verdienen), de straat op moeten om te kunnen overleven
Rian, op 03-02-’10 13:46