« Vuurland < Home > bespaard »

Perito Moreno

Het brein is een fascinerend ding. Een van mijn favoriete vakken tijdens mijn opleiding psychologie was misschien wel het vak ´waarneming´. Hoe de dingen die we objectief kunnen registreren eerst nog een weg door onze hersenen af moeten leggen, uiteindelijk in een achterkamertje geinterpreteerd worden, en lang niet meer een objectieve registratie zijn op het moment dat we er met behulp van een ander achterkamertje een label op kunnen plakken.

Voordat ik op reis ging had ik uiteraard al wat dingen gelezen, wat foto´s bekeken. Wat zou ik gaan zien, wat zou ik graag willen zien. Gletsjer ´Perito Moreno´ stond hoog op het lijstje met dingen die we zouden willen zien. Een enorme gletsjer die door het jaar heen zowel groeit als krimpt, wat resulteert in een schouwspel van vallende brokstukken, een steeds veranderend uiterlijk, en geluid van krakend ijs.

Ergens op het web was ik een foto tegengekomen. Een foto van de Perito Moreno met een boot ervoor. De boot leek wel een mier, zo klein was deze in vergelijking met de gletsjer. Onder de foto stond te lezen dat het een boot betrof waar wel 100 mensen op pasten. In mijn hoofd had ik dus geprobeerd te bevatten dat de gletsjer enorm groot moest zijn, en was dankbaar voor de referentie van de boot voor de ijsmuur. Ik dacht goed opgeslagen te hebben hoe hoog die ijsmuur wel niet moest zijn.

Uiteindelijk zelf, uiteraard met camera, via het enorme ´Lago Argentino´ de gletsjer gaan bekijken. We hadden al enorme schouwspellen gezien onderweg. Ijsbrokken die groter zijn dan elk huis van elke lezer van dit weblog (geloof me) die soms op tien- tot honderdtallen meters van de gletsjers af waren gedreven dankzij de beroemde Patagonische winden.

Uiteindelijk voer de boot waar we ons op bevonden een hoek om. In de verte zag ik een reepje ijs. Dankzij de computerbeelden wist ik dat dit de Perito Moreno was. Gespannen hield ik mijn camera in de aanslag. We kwamen steeds dichterbij. De afstand, te meten aan de hoeveelheid water tussen de boot en de gletsjer, werd steeds kleiner. Het reepje ijs werd groter.

Toch bleef het klein. Ik wist zeker dat we er bijna waren. Was dit het? Nog een paar meter en we zouden er bijna tegenaan varen. Ik keek om me heen, en zag hoe andere mensen ook vol verwachting naar de ijsmuur keken. Ik keek terug naar de ijsmuur. En toen ineens gebeurde het: ergens in het achterkamertje van mijn hersenen werd een en ander opnieuw geinterpreteerd, dankzij een extra referentiekader: een boot, zo klein als een mier, ik kon ´m bijna niet zien, voor de blijkbaar toch enorme muur.

Hieronder een niet al te goede foto, maar wel een die misschien een indicatie geeft van het enorme natuurwonder dat ik heb mogen aanschouwen. Ik zal uw achterkamertjes proberen te helpen: dit is in verhouding slechts een honderdste van de ijsmuur, slechts een deel van de muur die vanaf een kant te zien is, want inderdaad, er zijn nog veel meer punten vanwaar de gletsjer te aanschouwen is. De boot die op de foto te zien is ligt op zeker nog een halve kilometer afstand van de muur, hoewel het lijkt alsof deze er praktisch tegenaan ligt, en kan zeker 200 mensen vervoeren. En buiten deze muur is er dus nog een enorme ´schil´ van ijs die over een of meerdere bergen naar beneden loopt. Wat we hier zien is slechts waar het stopt.

[Een blogje voor mijzelf, om te verwerken wat ik heb gezien. Ik weet zeker dat hoeveel foto´s u ook ziet van boten voor de ijsmuur van de Perito Moreno, u het als u het zelf ziet nog steeds niet zult kunnen geloven. En dan het geluid er nog bij, he. En die vallende brokstukken ijs die net zo insignificant lijken als een korreltje hagelslag. Of een sneeuwvlokje, waar jullie er de afgelopen weken ook wat van hebben mogen zien. Maar die zo klein als ze lijken makkelijk zo groot zijn als... geen idee. Ik ben klaar met referentiepunten verzinnen, het helpt toch niet.]

zeven reacties