« Kwallen, zeeleeuwen, … < Home > Vuurland »

Windguru

In Nederland typen we buienradar.nl in de adresbalk van onze browser om te kijken of we veilig boodschappen kunnen doen. In Argentinië wordt windguru.com in de adresbalk ingetypt. Dat had een belletje bij me moeten doen rinkelen. Maar niets had me voor kunnen bereiden op de wind in Patagonië.

Een paar dagen terug stonden we op het busstation in Puerto Madryn. Het waaide, een wind die zo erg was dat vriendin I. en ik allebei onze zonnebril opzetten omdat we anders onze ogen niet open konden houden. In dit deel van Argentinië ligt overal zand en onze ogen traanden van de korrels die ons gezicht in werden geblazen.

Een lange busreis later kwamen we aan in Comodoro Rivadavia. We waren al gewaarschuwd dat het hier hard zou waaien. ´Ach, in Nederland waait het soms ook hard´, zei ik nog luchtig. Maar toen we de deur van de auto niet openkregen omdat de wind er tegenaan stond besefte ik dat de soms krachtige wind in Nederland maar een briesje was in vergelijking met de wind hier.

Twee dagen laten gingen we naar een Bosque Petrificado, een versteend bos. Boomstammen verstenen door een ingewikkeld chemisch proces, versplinteren door de wisselwerking tussen warm en koud, en al deze boomstammen en -splinters liggen verspreid tussen de rotsen. Een mooie route was aangelegd, en we moesten daarvoor een stuk naar boven lopen. ´Het waait boven twee keer zo hard als beneden´, waarschuwde de parkwachter ons. ´Die sjaal - hij wees naar de sjaal van vriendin I.´, kun je beter hier achterlaten.´ 

Nog steeds een beetje naief konden we niet geloven dat de wind harder kon waaien dan hij al deed. Maar twee stapen heuvelopwaarts wisten we wel beter. Ik durfde zelfs geen foto´s te maken, want mijn anderhalf kilo wegende fotocamera woog voor deze wind niet meer dan een veertje. 

Als ik mijn linkerbeen optilde om een stap vooruit te zitten, duwde de wind me een halve slag de andere kant op. Als ik dit wilde corrigeren met mijn rechterbeen, draaide ik nog een halve slag om, en was ik uiteindelijk wel rondgedraaid, maar had ik nog geen stap vooruit gezet. 

Probeer het u maar eens voor te stellen.

Afijn, uiteindelijk kreeg ik de smaak te pakken. Ik was in het voordeel ten opzichte van de rest omdat ik de dikste en korste beentjes had. Eindelijk iets om ze dankbaar voor te zijn. Nog steeds rondtollend, maar nu ook af en toe vooruitkomend, pakte ik met bevende handen mijn camera vast om het prachtige landschap te fotograferen. Bij deze mijn dank aan G., vriend van vriendin J., omdat hij mijn lensdop heeft gered die door de wind een kilometer verderop werd geblazen.

Zie hieronder enkele foto´s. Bedenk erbij dat ik de camera meestal ergens anders op had gericht, en dat de wind dus de resultaten heeft bepaald. En herinner mij eraan dat als ik in Nederland ooit zeg dat het hard waait dat het niets is in vergelijking met 27 december 2009.

[afbeelding 1]

[afbeelding 2]

veertien reacties