« Patagonië < Home > Windguru »

Kwallen, zeeleeuwen, pinguins

Ik haat kwallen. Toen ik jaren geleden enthousiast ging zwemmen in het Spaanse zeewater, was er een plaag. Duizenden kwallen zwommen langs de kust, en dagenlang was er een rode vlag, omdat het water onbezwembaar was. Zodra de groene vlag opgehesen werd durfde ik weer te gaan zwemmen. Te vroeg: ik werd geprikt, in mijn rechterduim. De dag erna, in een andere plaats, en ander stuk zee, een zelfde groene vlag: weer geprikt, nu in mijn linkerduim.

Vanmorgen ging ik zwemmen met zeeleeuwen. Een hele ervaring, iets wat men slechts op twee plekken op de wereld schijnt te kunnen doen, en ik ben nu op een van die twee plekken. Vriendin I. en ik waren vol verwachting over deze ervaring. Prachtig. Zeeleeuwen. Zeeleeuwen. Zeeleeuwen. Over niks anders konden we meer denken. Zeeleeuwen, en het feit dat we met ze gingen zwemmen.

Toen ik dus vanmorgen in een duikpak, duikbril en snorkel vol verwachting onder water dook en het eerste bewegende wezen dat in mijn zicht kwam een kwal was, was ik geschokt. Dankzij mijn overenthousiaste focus op zeeleeuwen had ik geen seconde gedacht aan de mogelijkheid van kwallen in het zeewater.

Het waren er veel. Zo veel dat ik blij was dat ik dankzij het pak, de schoenen, de handschoenen, de duikbril en het ding dat over mijn hoofd getrokken was bijna geen blote huid meer overhield. Nog leuker werd het toen ik boven de zeeleeuwen zwom en merkte dat een van de zeeleeuwen met de kwallen speelde, ze gebruikte als een bal, waar hij met een vin tegenaan sloeg, en er nog een keer met zijn neus in prikte.

Vanaf dat moment kon ik gaan genieten. Wat een prachtige beesten zijn dat, die zeeleeuwen. Ze maken salto's onder water, zwemmen nieuwsgierig om je heen, komen naar je toe, kijken je aan met enorm grote ogen, laten zich aaien, bijten je heel zachtjes in je hand, en blijven met je spelen tot ze een ander object vinden om te onderzoeken.

Ik hou nog steeds niet van kwallen. Maar ben wel gek geworden op zeeleeuwen. De beesten die je in Blijdorp vaak passief in de zon zie zitten, ziet gapen, ziet liggen. Maar die in feite zeer nieuwsgierig en vriendschappelijk zijn, zelfs met mensen in zwarte duikpakken en lelijke duikbrillen op.

[Hoewel ik vaker blog dan ik had verwacht, kan ik lang niet alles vertellen. Zo doe ik met bovenstaand verhaal absluut tekort aan mijn bezoek aan Punta Tombo, waar zich de - op degene op Antartica na - grootste pinguinkolonie van de wereld bevindt. Ik was hiervan zo diep onder de indruk dat ik er nog een dag moe van ben geweest. Hieronder een foto van een van de pinguins. Ik heb er die dag nog een half miljoen gezien.]

zeven reacties