« Fietsen in Argentinië… < Home > Kwallen, zeeleeuwen, … »

Patagonië

De busrit naar Las Grutas is lang. Boven me hoor ik het geluid van een een luik dat kraakt. Achter me liggen mensen te slapen. Naast me ligt vriendin I. ook een poging te doen in slaap te vallen. Voor me slapen mensen. Het is donker buiten. En donker is hier echt donker. Toen we twee dagen geleden in Valeria del Mar naar de kust liepen, voor het eerst de Atlantische Oceaan aanraakten, keken we naar boven. Het melkwegstelsel is hier enorm goed zichtbaar. Sterren achter sterren achter sterren. Ze zijn er ook boven Nederland, heb ik me laten vertellen, maar ik heb ze er nog nooit gezien.

Het luik kraakt nog steeds. Ik doe oordoppen in en probeer net als de bevolking hier te wennen aan een nachtrit in een schommelende (maar begrijp me niet verkeerd: enorm luxe, aangezien de bussen hier worden gebruikt als treinen in Nederland) bus. Het lukt niet.

Een uur of vijf later word ik wakker. Het slapen is toch gelukt. Door een kiertje tussen de gordijnen ze ik hoe de zon op het landschap schijnt. Geel, zie ik, met een blauwe lucht erboven. Het is vrij letterlijk wat ik zie, geel, blauw, geen huizen, geen dorpen. Vijf minuten later zie ik een boom. Langzaam wordt het geel groen, en zie ik groen en blauw. Met weer een keer een boom, kilometers verderop.

Het is duidelijk dat we richting Patagonië rijden. Enorme vlakke landschappen, die alleen doorbroken worden door een boom, een kudde dieren, of een riviertje. Ik dommel weer wat weg, en kijk de volgende keer dat ik wakker ben nogmaals naar buiten. Het groen is nu veranderd in een palet van goud en grijs, van nogmaals enorme vlakke landschappen met dorre planten en een enkele boom. Het is zo ver. We zijn in Patagonië, het gebied waar ik gletsjers, bergen en meren ga zien.

Met weemoed denk ik terug aan het eerste deel van deze busreis. Aan het eind van de middag, tegen ondergaande zon, stonden er grote groepen flamingo´s bij elkaar in het water. Een prachtig gezicht. Ik weet dan nog niet dat als ik de volgende dag op het strand lig er grote groepen rode, gele, blauwe, groene papegaaien boven mijn hoofd zullen vliegen. En dat ik daardoor allang weer vergeten ben hoe ergerlijk het luik was dat boven mijn hoofd nog steeds aan het kraken is.

zes reacties