Fietsen in Argentinië
Na de drukke stad Buenos Aires komen we aan in een rustig plaatsje aan de Argentijnse kust. Een man verwelkomt ons: ´Buenas noches chicas!´, vooral dat ik hier tien keer op een dag chica genoemd wordt stemt me vrolijk. De man verzekert ons dat we rustig mogen installeren, en dat ´de papieren´ later wel komen. En dat we kunnen ontbijten, televisie kunnen kijken, uitslapen... ´Es como una casa´, zegt de man. En thuis voel ik me er.
Twee dagen later komt de volgende hartverwarmende man ons hosterialeven binnen. Fernando, heet hij, en hij probeert ons te woord te staan in het Engels, maar ons Spaans is na 11 dagen al beter dan het Engels dat hij tot nu toe heeft geleerd. Toch komen we eruit: hij heeft fietsen voor ons, als we die willen lenen moeten we een seintje geven.
Ik grinnik een beetje. Hij weet zeker dat we Hollanders zijn. Maar enthousiast zijn we: een stukje fietsen na al het lopen dat we doen is een welkome afwisseling.
Afijn, ik heb het geweten. De fietsen waren twee bmx´en. Grote fietsen zonder ´vrouweninstap´met grove banden en een groot stuur. Op zich prima. Ware het niet dat de wegen hier niet net als in Nederland verhard zijn, maar bestaan uit het zand dat blijkbaar niet ophoudt op het strand. Zandhopen op een geasfalteerde weg zijn al eng om overheen te fietsen, maar het slippen dat mijn fiets hier deed was echt niet normaal. En niet te vergeten: terugtrapremmen, mijn grootste nachtmerrie. Iedere keer dat ik schrok van mijn band die weggleed in een zandhoop trapte ik achteruit, veroorzaakte ik dus een onverwachte rem (echt, die motoriek van mij...), en viel ik bijna om, aangezien ik ook nog eens niet met mijn voeten bij de grond kon. Genant.
Mochten jullie op YouTube een filmpje tegenkomen van een gillend en vloekend Hollands meisje op een veel te grote fiets ergens op een zandweg in Argentinië: dat ben ik. Uiteindelijk hebben we een prachtige omgeving gezien, vol bomen en belachelijk mooie huizen, waar rijke Argentijnen in de zomer vakantie vieren. Maar hoe snel je je zeer Hollandse verkregen fietsvaardigheden verliest op een fiets die niet de jouwe is en op wegen die niet de jouwe zijn is verbazingwekkend. Of misschien was het wel heel Hollands van me dat ik niet kon fietsen op onverharde wegen...
tien reacties
Was ik toch heel even, op een zeer koude, donkere, winterse Hollandse máándagochtend (…) in Argentinië. En ik kan je verzekeren; dat is echt heel fijn. Ik voelde de warmte en het zand onder de banden. En dan stap ik nu op de fiets en ga ook zorgen dat ik niet ga slippen. Vanwege opvriezende weggedeelten…
Dondersteen, op 14-12-’09 07:59Na drie kwartier zoeken heb ik het gillende meisje nog niet gevonden. Geef maar gauw een linkje, want ik kan haast niet wachten, chica.
Menno Nicolai, op 14-12-’09 10:16Hoi Roos,
Leuk om te lezen dat je al aardig aan het integreren bent. Zoals je ziet “valt” dat niet mee….
Groetjes uit een winters Nederland (komend weekend wordt er misschien al geschaatst.
Groetjes,
Dick en Adrie
Dick, op 14-12-’09 12:47Hahaha, avonturiers uit de polder :) Maar wel stoer hoor, chica!
Anton, op 14-12-’09 15:17:) Mavo snapt het: jij bent het fietsen verleerd!
Bernice, op 14-12-’09 16:33Typisch Hollansch, iets Nederlands in het buitenland willen doen, het smaakt niet het zelfde ;) Have fun.
madbello, op 14-12-’09 17:35En dan kom je vast een heuvel tegen van meer dan vijf meter, en oei, dat zijn we ook al niet gewend :)
maarten, op 14-12-’09 21:42Was de fiets nu te groot, of het meisje te klein? Ik ben er nog niet uit. ;-) ¿Dónde está esa película?
Merlijn, op 14-12-’09 22:16Dat fietsen in Argentinie moet natuurlijk beter kunnen, maar een vermakelijk logje is het wel.
jack of hearts, op 15-12-’09 19:19Niet luisteren he ……..
Kees, op 15-12-’09 20:15Mijn tip was om in Buenos Aires te gaan fietsen. Daar heb je wat meer asfalt, weliswaar niet zo gladjes als in ons kikkerlandje, maar niet zo zanderig als bij jullie.