Vier vrouwen
Vier vrouwen zaten tegenover me. Een zat in een hoekje te schrijven. Verwoed te schrijven. Pagina na pagina schreef ze vol, en toen ik ging zitten keek ze even op en glimlachte ze naar me. Ik kon eindelijk op een leeg plekje naast vriendin B. gaan zitten. Even daarvoor zat ik nog naast een naar alcohol stinkende man. "Hier wordt ook veel alcohol gedronken hoor!", grapte de schrijvende vrouw.
Links van haar zat een moeder. Een lieve vrouw, die op aanraden van haar schrijvende vriendin haar kinderen belde. Ze had een leuk gesprek. Het ging over voetbal (zoon) en koekjes (dochter). Af en toe lachten de andere drie vrouwen, omdat zij uit het gesprek dingen konden halen die ik niet begreep. Maar zij wel. Want zij kenden de vrouw. En zij kenden ook de dochter.
Links van de moeder zat een knappe vrouw. Kort blond haar. Ze lachte om de moedervrouw, en kletste vrolijk verder met de vrouw die weer links van háár zat. Een vrouw die het verst bij me vandaan zat, maar die het liefste gezicht had van allemaal. We hadden even oogcontact en een warme lach kwam mijn kant op. Ik wist niet waarom. Misschien vond ze het fijn om naar vreemde meisjes te lachen.
De vier vrouwen waren duidelijk goede vriendinnen. Mooie lieve vrouwen die met elkaar in België waren geweest en nu met de trein richting huis gingen. In sommige huizen woonden kinderen, in anderen misschien niet.
Zodra ik naast vriendin B. zat kreeg ik van haar muziek aangereikt. Vriendin B. hoefde niets te zeggen, ze wist dat ik de muziek mooi zou vinden. Ik dacht aan vriendin I. en vriendin E. Ook wij waren vier vrouwen. Jonger dan de vrouwen tegenover me. Maar niettemin vier vrouwen die hadden genoten van bier, van onze diploma's, van Gent. Belangrijke elementen voor een memorabel weekend.
En terwijl ik met muziek in mijn linkeroor de vier vrouwen aan het observeren was bedacht ik me dat ik hoop dat wij over twintig jaar nog steeds met zijn vieren met de trein weekendjes naar België gaan. Dat een van ons in een boekje zit te schrijven. De ander nog steeds zo knap is als ze nu is. De volgende haar kinderen belt en de laatste lacht naar een meisje dat op een bankje tegenover haar zit.
tien reacties
Mooi geschreven! Vriendschappen zijn waardevol, om te koesteren. Helaas heb ik gemerkt dat vriendschappen, hoe dierbaar ook, niet voorbestemd zijn om voor altijd te blijven bestaan. Maar met deintentie van alle kanten kom je ver!
Laura, op 11-11-’09 22:27Amai! De glimlach van de mevrouw met het liefste gezicht heb ik ook opgevangen :)
Vriendin B., op 11-11-’09 22:45Op naar onze volgende weekendjes B-elg-ie®!
Prachtig geschreven. En ik wens je dat beslist ook toe. Ik heb zo’n vriendin van vroeger waarmee ik nog wel eens dit soort dingen doe en dan zijn we weer 18. Ook al zien we er uit als bijna-vijftig. Maar ach, dan kijk je gewoon toch een dag niet in de spiegel? ;-)
Dondersteen, op 12-11-’09 09:25Dat komt allemaal door de Gentse lucht. Vriendschap, liefde, inspiratie, noem maar op.
Was getekend
Van de Pot Gerukt, op 12-11-’09 17:51Ga ervoor!!! vriendschap is zo iets moois en ik geloof wel in een vriendschap voor altijd…
Mams, op 12-11-’09 19:03Mooi! Als zulke mooie dingen je opvallen, en je die ook nog op kunt schrijven, heb je een heleboel ingredienten om gelukkig te zijn.
Carola, op 14-11-’09 19:06Ontroerend en een hele mooie wens.
Maaike, op 17-11-’09 21:12Jeetje Rose, wat gaat de tijd snel…
Jane, op 17-11-’09 22:28‘vroeger’, bij 20six las ik met je mee en gaf af en toe een reactie. De jaren daarna las ik altijd wel een keertje weer stilletjes mee. Ik weet nog dat je schreef over het gaan studeren, en nu ben je afgestudeerd! Van harte gefeliciteerd, ik wens je ene glansrijke toekomst!
Vooral die laatste zin…mooi!
Jowi, op 28-11-’09 13:26Mooi! Geniet van je reis lieve Roos. En tot internets.
Kaat, op 01-12-’09 16:13