« Afgestudeerd < Home > Vier vrouwen »

Blog in dialect: Rotterdam

"Gefeliciteerd, lieve meid!", hoort ze haar vader zeggen. Lies opent haar ogen, en doet alsof ze gaapt. Vader lacht. Hij heeft haar twee uur geleden al naar de huiskamer horen lopen, en weet dat ze ook al gezien heeft hoe moeder en hij die nacht de kamer vol ballonnen heeft gehangen. Moeder overhandigt haar een cadeautje. Een klein pakketje, versierd met slingers. Al weken telt ze af naar vandaag. Jarig, cadeautjes, taart. En nu eindelijk is het zo ver.

Ongeduldig opent ze het pakketje. Onder het papiertje zit een klein doosje, met een mooie sluiting. Ze opent het doosje. Slaakt een kreetje. Haar kleine vingertjes pakken het gouden ringetje op dat verstopt ligt in de watten. "Wat mooi!", zegt ze. Ze kan haar ogen niet van het ringetje afhouden. Zo mooi. Haar eerste ringetje. Van goud. Hoe jong ze ook is, ze weet nu al dat ze dit ringetje nooit meer los wil laten. Haar vader schuift het om haar vinger, en geeft haar een zoen op haar voorhoofd. "Je bent al een grote meid, Lies, en je verdient het". 

De hele dag staat in het teken van Lies. Visite komt langs, taart wordt gegeten, en Lies krijgt veel cadeautjes. Het ene cadeau nog mooier dan het ander, maar haar ring verliest geen seconde haar aandacht. Ze poetst de ring op, doet het voorzichtig af als ze haar handen wast, en laat aan iedereen die maar wil zien hoe mooi het glimt.

Dan, ineens, krijgt deze mooie dag een andere wending. Lies staat in de keuken met haar moeder als iedereen ineens een enorm kabaal hoort. Mensen staan op, anderen zitten verstijfd op hun stoel. Vliegtuigen vliegen over, en het kabaal zet door. De visite begint druk te praten, en alleen haar vader blijft rustig. Hij loopt naar de keuken, neemt de theedoek van moeder over, droogt de laatste paar theeglazen af, en ruimt ze op in de kast. "Kom", zegt hij tegen moeder en Lies, "we gaan weg. Binnenkort komen we weer terug".

Pas dagen later is het zover. Lies, moeder en vader gaan terug naar huis. De kranten schetsen een onheilspellend beeld over een afgebrand Rotterdam, huizen die niet meer bestaan. Vader, Lies en moeder weten niet wat ze te wachten staat. Maar Lies wil terug. Lies heeft haar ring laten liggen op het aanrecht tijdens het afwassen. Lies heeft na het vallen van de bommen en het verlaten van het huis aan niets anders meer gedacht dan haar ring, de mooie ring, waar ze zo zuinig op was dat ze het niet dof wilde laten worden door zeepsop.

Even later weet ze dat ze het ringetje nooit meer om of af zal doen. Het huis waar ze enkele dagen geleden nog zo vrolijk haar verjaardag vierde is weg. Afgebrand. Rondom de resten van het huis ligt modder, een mengsel van hun kale tuin met bluswater. Het bluswater kwam te laat. Lies herkent het huis niet meer. Ze klimt over resten van wat ooit een muur was heen, naar de plek waar de keuken moet hebben gezeten. As, modder, gebroken servies. Met haar hand waar haar vader het ringetje omheen had geschoven woelt ze door de modder. Haar moeder trekt haar terug. "Kom", zegt ze, "we moeten gaan". Lies kijkt nog één keer om. Ze weet dan nog niet dat in de weken erna de bommen nog meer van haar af zullen afpakken dan alleen haar gouden ring.

[Blog in dialect is geïnspireerd op een van de geluidsfragmenten die de afgelopen decennia zijn verzameld door onderzoekers van het Meertens Instituut. De verhalen van deze personen zijn soms wonderbaarlijk mooi, en ook opvallend oprecht. Kies je eigen dialect (het dialect van de streek of stad waarin je zelf geboren bent), beluister het fragment of de fragmenten, verbaas je over het verhaal van de personen die dit dialect spreken, en laat het fragment de basis zijn van een blogje. En uiteraard: laat mij even weten waar dat blogje staat. Het fragment waar ik bovenstaand verhaal op heb gebaseerd is 'opname 2' in de categorie 'Rotterdam'.]

[Natasja schrijft over het dialect in Smilde, Schrijfjunkie over het dialect in Haarlem.]

zes reacties