'Waar komt u vandaan?', vroeg ik aan de vrouw die voor me zat.
'Pakistan', gaf ze als antwoord.
'Ik ben een christen uit Pakistan', voegde ze aan dat antwoord toe.
Alsof ze wilde voorkomen dat ik mijn vooroordelen over vrouwen uit Pakistan die vast allemaal islamitisch zijn op haar zou loslaten. Of alsof ze zelf het vooroordeel had dat ik het vooroordeel zou hebben dat iedereen in Pakistan islamitisch is. Of misschien had ze zelf wel vooroordelen over islamieten uit Pakistan, en dacht ze er helemaal niet aan dat ik vooroordelen zou kunnen hebben. Of misschien heb ik wel het vooroordeel dat mensen die zeggen dat ze christen zijn dat zeggen omdat ze niet als islamitisch gezien willen worden.
Ik raakte in mijn gedachtengang over het vooroordelencirkeltje volledig de draad kwijt.
Een vermoedelijk allochtone mevrouw (ik moest gokken dat zij de 230.451ste allochtone inwoner van Rotterdam is, anders kon ik mijn blogje geen titel geven) kwam voor me staan, en gaf me een knipoog. Ze deed haar spijkerjasje open: een oranje polo. Ze draaide met haar heupen. Draaide zich met haar kont naar me toe, en schudde haar billen. Dit alles om de nadruk te leggen op haar prachtige rok, die ook overwegend oranje was.
Heupwiegend liep ze weg. En zo waren er nog 230.450 allochtonen - binnen een paar jaar wonen er meer allochtonen dan autochtonen in Rotterdam, vandaar dat ik het in dit rare stukje niet heb over de autochtonen, we vallen straks toch in het niet - die ieder op hun eigen manier de toelating tot de finale uitbundig vierden. Het liefst al zwemmend en polonaise lopend in de fontein op Hofplein.
