Slaap zacht lieve oma

"Fijn, zo'n oma die altijd de waarheid spreekt."

Het is nog maar vier maanden geleden dat ik die schets van mijn oma op dit blog tekende. Haar pittige, soms felle opmerkingen, haar soms plotseling glimmende pretoogjes als ze ergens ondeugend over grinnikte.

Over alles en iedereen had ze een mening klaar. Die kon positief zijn, maar zeker ook negatief. En hoewel ze zich als zeer zelfstandige vrouw sterk heeft aan moeten passen aan het feit dat ze de dingen 'niet meer zelf kon' liet ze het kaas niet snel van haar brood eten.

Ik zie zo voor me dat nadat de arts tegen haar zei: 'mevrouw, uw medicatie wordt gestopt, begrijpt u dat?', oma haar schouders ophaalde, de arts nog even de waarheid vertelde over de zusters die haar hadden verwaarloosd - ze waren, 'en dat moest ze nog even kwijt', de thee waar ze tot driemaal om gevraagd had niet komen brengen -, vastbesloten zei dat ze nog een keer eigengemaakte soep wilde eten, en zich vervolgens naar de televisie heeft laten rijden omdat haar favoriete soap om kwart over vijf begon. De afstandsbediening was van haar, en niet van een van de andere bewoners, en dat had iedereen maar te accepteren.

"Als het dan mijn laatste dag wordt, dan in ieder geval zoals ik 'm wil beleven", moet ze hebben gedacht.

Een scene zoals ik hem mij inbeeld aan de hand van de verhalen die ik heb gehoord. Ik was er niet bij op het moment dat oma te horen kreeg dat het tijd was om het leven op aarde los te laten. Over te gaan naar de plek waarvan zij geloofde haar man en recent overleden zoon terug te zien. Ik was er wel bij toen ze op haar bed lag, met een gezicht dat niet meer leek op oma, toen ze lag te vechten tegen de dood. Of misschien toch: vóór de dood.

Ze lag van alle bewoners altijd als een van de laatsten op bed. Zeven uur was immers geen fatsoenlijke bedtijd. Half tien ook niet, maar tot dat moment wist ze het met haar sterke wil te rekken. En zelfs nu, deze laatste avond, terwijl ze lag te vechten, een mentale strijd voerde die ging over blijven en overgaan, wist ze het slapengaan te rekken tot diep in de nacht. Pas toen iedereen al lang en breed lag te rusten blies zij haar laatste adem uit.

Slaap zacht, lieve oma.

Donderdag 19 Augustus 2010 Dertien reacties

Fotorolletjes gezocht!

"Heeft u misschien ook fotorolletjes?", vroeg ik met een bedeesd stemmetje aan de grijsharige man achter de toonbank. De man boog zich naar me toe, fronste zijn wenkbrauwen. "Wat?", vroeg hij.

"Eh... Ik weet dat het niet meer van deze tijd is, maarreh... fotorolletjes?", vroeg ik nog een keer.

"Oh!", lachte de man, die ongetwijfeld terugdacht aan zijn eigen jaren in de prehistorie, toen hij zijn passie voor fotografie ontwikkelde. "Dat is inderdaad geen gebruikelijke vraag meer", knipoogde hij.

En teleurstellen moest hij me dan ook. Enkele fotorolletjes bleken nog wel op voorraad, liggend achter de toonbank onder een dikke laag stof, maar geen leveranciers meer die ze willen leveren, laat staan dar er nog enige keuze bestaat in verschillende iso-waarden, kleur/zwart-wit, etcetera.

En daarom, maar eigenlijk ook gewoon omdat het kan, want ik kreeg nog wel een adres mee voor een fotospeciaalzaak, hierbij een oproep aan jou, mijn lieve lezer: heb jij, of heeft je moeder, of heeft je opa of oma, of je buurvrouw, of wie dan ook, nog ergens een fotorolletje liggen in een laatje/nooit uitgepakte verhuisdoos/mandje op het dressoir? En vind je het de moeite voor mij het stof ervan af te blazen en het mij op te sturen?

Laat het me dan weten. Op twitter kreeg ik al enkele reacties, eens zien of mijn weblog me ook nog iets op kan leveren. Alle soorten rolletjes zijn welkom, zelfs rolletjes waarvan de houdbaarheidsdatum verlopen is.

[Reden van mijn oproep: zie hieronder. Mijn twee nieuwe vriendjes, een Rus en een Japanner. Analoog en wel. Over mijn nieuwe vriendjes hoort u later zeker meer!]

De Japanner

[Boven: sexy, sexy camera. Onder: minder sexy. Kijken met welke van de twee ik de mooiste foto's ga maken.]

De Rus
Donderdag 12 Augustus 2010 Zeven reacties