Slaap zacht lieve oma
"Fijn, zo'n oma die altijd de waarheid spreekt."
Het is nog maar vier maanden geleden dat ik die schets van mijn oma op dit blog tekende. Haar pittige, soms felle opmerkingen, haar soms plotseling glimmende pretoogjes als ze ergens ondeugend over grinnikte.
Over alles en iedereen had ze een mening klaar. Die kon positief zijn, maar zeker ook negatief. En hoewel ze zich als zeer zelfstandige vrouw sterk heeft aan moeten passen aan het feit dat ze de dingen 'niet meer zelf kon' liet ze het kaas niet snel van haar brood eten.
Ik zie zo voor me dat nadat de arts tegen haar zei: 'mevrouw, uw medicatie wordt gestopt, begrijpt u dat?', oma haar schouders ophaalde, de arts nog even de waarheid vertelde over de zusters die haar hadden verwaarloosd - ze waren, 'en dat moest ze nog even kwijt', de thee waar ze tot driemaal om gevraagd had niet komen brengen -, vastbesloten zei dat ze nog een keer eigengemaakte soep wilde eten, en zich vervolgens naar de televisie heeft laten rijden omdat haar favoriete soap om kwart over vijf begon. De afstandsbediening was van haar, en niet van een van de andere bewoners, en dat had iedereen maar te accepteren.
"Als het dan mijn laatste dag wordt, dan in ieder geval zoals ik 'm wil beleven", moet ze hebben gedacht.
Een scene zoals ik hem mij inbeeld aan de hand van de verhalen die ik heb gehoord. Ik was er niet bij op het moment dat oma te horen kreeg dat het tijd was om het leven op aarde los te laten. Over te gaan naar de plek waarvan zij geloofde haar man en recent overleden zoon terug te zien. Ik was er wel bij toen ze op haar bed lag, met een gezicht dat niet meer leek op oma, toen ze lag te vechten tegen de dood. Of misschien toch: vóór de dood.
Ze lag van alle bewoners altijd als een van de laatsten op bed. Zeven uur was immers geen fatsoenlijke bedtijd. Half tien ook niet, maar tot dat moment wist ze het met haar sterke wil te rekken. En zelfs nu, deze laatste avond, terwijl ze lag te vechten, een mentale strijd voerde die ging over blijven en overgaan, wist ze het slapengaan te rekken tot diep in de nacht. Pas toen iedereen al lang en breed lag te rusten blies zij haar laatste adem uit.
Slaap zacht, lieve oma.
